ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΧΑΙΡΙΑ!

ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΧΑΙΡΙΑ!

          Λίγο πρίν τήν σύλληψή Του, ὁ Χριστός θέλοντας νά ὑπενθυμίσει στούς μαθητές Του τήν προφητεία “καί μετά ἀνόμων ἐλογίσθη”, ὅτι δηλ. θά τόν θανατώσουν σάν ἕνα κοινό ἐγκληματία, τούς εἶπε: ὅποιος δέν ἔχει μαχαίρι νά ἀγοράσει. Τότε οἱ ἀπόστολοι, χωρίς νά καταλάβουν τί τούς ἔλεγε, εἶπαν: Κύριε, ἰδού μάχαιραι ὦδε δύο! Νά, Κύριε, ὑπάρχουν ἐδῶ δύο μαχαίρια! (Λκ. 22,37).

          Γιατί δύο μαχαίρια καί ὄχι τρία ἤ τέσσερα ἤ…..;

          Στόν κόσμο πού ζοῦμε καί στήν ζωή μας γενικότερα ἔχομε μπροστά μας δύο μαχαίρια.

• Τό ἕνα στρέφεται πρός τά ἔξω-στούς ἄλλους, καί τό ἄλλο στρέφεται πρός τά μέσα-στόν ἑαυτό μας.

• Τό ἕνα προκαλεῖ βλάβη στόν διπλανό μας, ὅπως τό μαχαίρι πού χρησιμοποίησε ὁ ἀπόστολος Πέτρος γιά νά κόψει τό αὐτί τοῦ ὑπηρέτη τοῦ ἀρχιερέα. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους (χρήσης) μαχαίρι ὁ Χριστός εἶπε νά ἐπιστραφεῖ στήν θέση του.

• Τό ἄλλο εἴδος μαχαίρι (ἐκεῖνο πού στρέφεται πρός τά μέσα) εἶναι αὐτό μέ τό ὁποῖο κόβουμε-πρέπει νά κόβουμε-ὄχι τούς ἄλλους ἄλλα τόν ἑαυτό μας-τά πάθη μας.

• Τό ἕνα τό κρατᾶνε στά χέρια τους τά ἔθνη, γιά νά προκαλοῦν μεταξύ τους πολέμους καί νά ἀλληλοεξον-τώνονται.

• Τό ἄλλο τό κρατᾶμε ὁ καθένας στά χέρια του γιά ἀφαιρεῖ ἀπό ἐπάνω του κάθετι πού τόν ἐμποδίζει νά ἀνεβεῖ στόν οὐρανό.

Ὅσο λιγότεροι ἄνθρωποι πολεμοῦν τό κακό μέσα τους, τόσο περισσότερο θά πολεμοῦν τόν διπλανό τους, τόν γείτονά τους καί τά ἄλλα κράτη. Καί ἀντίστροφα. Ὅσο περισσότερο ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ κακοῦ τόσο λιγότερη ἡ ἀνάγκη νά μάχονται μέ τόν ἐξωτερικό ἐχθρό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος “χύνει” λιγότερο δικό του αἷμα πολεμόντας τό κακό μέσα στήν καρδιά του, ἀναπόφευκτα θά χύσει περισσότερο αἷμα ξένο, τοῦ ἀδελφού του. Ἡ αὐτοδικαίωση καί ὁ ἐμφύλιος σπαραγμός πᾶνε μαζί χέρι-χέρι!

Ἐκεῖνος πού δέν ψάχνει νά βρεῖ τόν ἐχθρό πού ἐμφωλεύει εἶναι μέσα του, ὁπωσδήποτε θά τόν βρεῖ ἔξω!

Κάθε ἄνθρωπος, κάθε ἡμέρα, κάθε στιγμή, μέσα στά μύχια τῆς καρδιάς του διεξάγει ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο μέ τόν ἑαυτό του. Ἄν σ᾽ αὐτό τό πόλεμο δέν δείξει παλληκαριά καί ἠττηθεῖ, σίγουρα θά τόν προεκτείνει καί πρός τά ἔξω-στούς ἀδελφούς του!

• Ἐκεῖνος πού δέν ἀγωνίζεται νά σταυρώνει καθημερινά τόν ἑαυτό του καί τά πάθη του, νά εἶσαι βέβαιος ὅτι θά σταυρώνει καθημερινά τούς ἄλλους.

• Ἐκεῖνος πού δέν σηκώνει καθημερινά τόν δικό του σταυρό, πρόσεξε καί θά τό ἰδεῖς, θά τόν τοποθετεῖ στήν πλάτη τῶν ἀλλων!

*     *     *

Μή σᾶς φανεῖ περίεργο τό ὅτι πολλές φορές ἀναρωτιόμαστε γιατί δέν ἔχομε μέσα μας εἰρήνη καί γαλήνη. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ἀκόμη δέν ξεκινήσαμε τόν πόλεμο μέ τόν Ἐαυτό μας. Καί γιατί δέν τόν ξεκινήσαμε; Μά θέλει ἐρώτηση; Δέν ἔχομε τήν διάθεση νά τό παραδεχθοῦμε ὅτι πράγματι μέσα μας ἔχομε ἕνα ἐχθρό ὁ ὁποῖος δέν παύει κάθε στιγμή νά μᾶς κλέβει καί νά τραυματίζει. Ἐνῶ αὐτός δουλεύει ἔντεχνα γιά τήν ἀπώλειά μας, ἐμεῖς καμαρώνουμε καί λέμε ὅ,τι μᾶς συμβαίνει ὀφείλεται σέ ἐξωτερικές αἰτίες!..

Τί κρῖμα! Τί κρῖμα! Ἄνθρωπος πού ποτέ δέν ἔκατσε νά σκεφτεῖ τήν καλοσύνη καί τήν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποτέ δέν θά ἀναλάβει ἕνα τέτοιο ἀγώνισμα.

Γιατί;

Ἐπειδή ἔγινε ὁ ἴδιος νομοθέτης τοῦ ἑαυτό του! Νόμο ἔχει τό προσωπικό του συμφέρον! Ἔμπνευσή του ἔχει τήν φιλαυτία του! Σκοπό καί στόχο του ἔχει τήν αὐταρέσκεια· καί γιά Θεό-ποιόν ἄλλο; - τόν ἑαυτούλη του!

Fulton Sheen

(Καθηγητής Ψυχολογίας)

      Μετ. Ἀρχιμ. Α.Μ.

ΤΟ ΚΟΚΤΕΪΛ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΤΟ ΚΟΚΤΕΪΛ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στόν κόσμο πού ζοῦμε ἕνα πρᾶγμα εἶναι βέβαιο: ὁ θάνατος· κάποια στιγμή, ὅλοι μας, θά ἀφήσουμε αὐτή τήν ζωή· βιολογικά, θά πάψουμε νά ὑπάρχουμε.

Ὅλα τά ὡραία τοῦ κόσμου τούτου χαρακτηρίζονται ἀπό τήν σφραγίδα τῆς φθορᾶς· τῆς ἀστάθειας· τῆς ἀβεβαιότητας. Ὅπου κι ἄν στρέψεις τό βλέμμα σου θά ἰδεῖς, κυρίαρχο στοιχεῖο τήν ρευστότητα. Ἀκόμη καί ἡ δική μας παρουσία ἐπάνω στήν γῆ εἶναι μία περιπλάνηση. Ζοῦμε χωρίς μόνιμη κατοικία. Στό σπίτι πού σύ τώρα ζεῖς, θά σέ διαδεχθῆ κάποιος ἄλλος, ὅπως καί σύ διαδέχθηκες τόν προκάτοχό του. Τό ἀληθινό μας σπίτι ἕνα κάπου ἀλλοῦ. Στόν οὐρανό. Καί νά τό παράξενο: δέν ξέρομε πότε θά ἀναχωρήσωμε· πότε θά ἀκούσωμε τήν φωνή τοῦ Πατέρα μας νά μᾶς καλεῖ νά γυρίσωμε στό σπίτι Του· στό σπίτι μας.

Πόσο ὄμορφη εἶναι ἡ ζωή! Τί γλυκειά πού εἶναι ἡ ζωή!

Ὅλοι μας ἔχομε ἀνάγκη καί ἀπό λίγη ἀναψυχή· λίγη «χαλάρωση», γιά νά μπορέσωμε νά συνεχίσωμε αὐτό τό ἐπίγειο προσκύνημά μας. Βέβαια, μέ τήν «χαλάρωση» δέν ἐννοῶ τήν ἁμαρτωλή διασκέδαση, οὔτε τήν σπατάλη. Γιά ρῖξε μιά ματιά στόν ἄνθρωπο πού κατάλαβε ποῦ βρίσκεται ἡ πραγματική χαρά. Γι᾿ αὐτόν, ἀναψυχή εἶναι τό ζεστό περιβάλλον τῆς οἰκογένειάς του καί ἡ ἀνέμελη ζωή τῆς ἁπλότητας.

Ὅμως. Ὅσο ἀθώα κι ἄν ζεῖ κανείς, ἀπολαμβάνοντας τήν ὀμορφιά τῆς ζωῆς καί τά ὡραῖα τοῦ κόσμου, διατρέχει τόν μέγιστο κίνδυνο: νά λησμονήσει τήν ἀληθινή του πατρίδα· τό πατρικό του σπίτι. Γι᾿ αὐτό, ὁ πανάγαθος Πατέρας, βλέποντας τό παιδί Του, μέσα στήν χαρά τῆς ζωῆς, νά ἀποπροσανατολί-ζεται, θέλοντας νά συμμετέχει καί αὐτός στήν χαρά του, τοῦ προσφέρει τό δικό Του ποτό: ἕνα κοκτέιλ, δικῆς Του κατασκευῆς. Τοῦ ἀνακατεύει:

v τά χαρούμενα μέ τά λυπηρά·

v τά εὐχάριστα μέ τά δυσάρεστα·

v τά γλυκά μέ τά πικρά.

Γι᾿ αὐτό, καί σύ ἀδελφέ, μή κάνεις τό λάθος καί ἀπελπίζεσαι, ὅταν στήν πορεία τῆς ζωῆς σου δοκιμάζεις πίκρες, πόνο καί θλίψη. Τό κοκτέιλ τοῦ Θεοῦ, γιά σένα πού ταξιδεύεις γιά τήν ἀληθινή σου πατρίδα, εἶναι εὐεργεσία καί προστασία, ὥστε νά μή νομίσεις τό ξενοδοχεῖο (τήν παρούσα ζωή) σάν τήν μόνιμη κατοικία σου (τήν αἰώνια ζωή).

Θυμίσουν, τότε, καί τό πάθημα τοῦ Πέτρου. Μέ μιά διαφορά: Ἐκεῖνος, περπάτησε ἐπάνω στά νερά μιᾶς λίμνης. Ἐσύ, περπατᾶς ἐπάνω στά νερά τῆς θάλασσας τοῦ κόσμου τούτου. Γιά σένα, δοκιμασίες εἶναι τά κύματα· καί φουρτούνα οἱ πειρασμοί· γύρω σου, οἱ ἄνθρωποι σάν ἄλλα ψάρια, «σκοτώνονται» ποιός θά καταβροχθίσει τόν ἄλλο. Ἐσύ ὅμως, μή φοβᾶσαι! Μή δειλιάζεις! Ξεκίνα. Περπάτα ἐπάνω στά νερά μέ σταθερότητα καί ἐμπιστοσύνη σέ Ἐκεῖνον πού σέ πρόσταξε νά περπατήσεις, γιά νά μή βυθισθεῖς. Ὁ Πέτρος φώναξε: ἐάν πράγματι εἶσαι Σύ Κύριε, πρόσταξε νά ἔρθω κοντά Σου. Τοῦ εἶπε ὁ Χριστός: Ἐμπρός, ἔλα! Ὁ Πέτρος ἄκουσε, ὑπάκουσε καί ξεκίνησε νά περπατάει ἐπάνω στά νερά. Ὅταν ὅμως, νοῦς καί καρδιά ἔπαυσαν νά ἀτενίζουν τόν Χριστό, ἄρχισε νά βουλιάζει. Καί μέσα στήν ἀπελπησία του φώναξε: «Κύριε, χάνομαι, σῶσε με». Καί ὁ Χριστός τόν ἅρπαξε ἀπό τό χέρι.

Καί ἐσύ, ἀδελφέ μου, τό ἴδιο κάμε. Ὅταν δυσκολεύεσαι νά πιεῖς τό κοκτέιλ πού σοῦ ἔφτιαξε ὁ Χριστός, φώναξε Του ὅπως ὁ Πέτρος: Κύριε, χάνομαι! Ἅπλωσε τό παντοδύναμο Σου χέρι καί κράτα με στήν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας γιά νά μήν πνιγῶ, νά μή χαθῶ! Καί τότε, θά Τόν ἰδεῖς νά ἁπλώνει τό χέρι Του καί νά σέ κρατάει γερά ἐπάνω ἀπό τά νερά.

ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ; ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ; ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

            Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν τό καλό· καί γιά τόν ἑαυτό τους καί γιά τούς ἄλλους. Καί ποιός δέν θά ἤθελε νά εἶναι καλύτερος; Ἐκτός βέβαια ἀπό ἐκείνους πού πέφτουν στήν παγίδα νά θεωροῦν τόν ἑαυτό τους αὐτάρκη.

Τό ἐρώτημα ὅμως πού πρέπει νά ἀπευθύνουμε στόν ἑαυτό μας εἶναι:

• τί εἶναι αὐτό τό ὁποῖο μέ ἐμποδίζει νά γίνω καλύτερος;

• τί εἶναι αὐτό πού μέ χωρίζει ἀπό τό ἅγιο, τό ἁγνό, τό καλό, τήν ἀρετή;

Ἀπάντηση: Οἱ ἐπιλογές μου.

Οἱ ἐπιλογές τῆς στιγμῆς μέ τίς ὁποῖες ἔρχομαι ἀντιμέτωπος κάθε ἡμέρα, κάθε ὥρα, κάθε λεπτό. Ὅσο μικρές καί ἀσήμαντες καί ἄν φαίνονται, εἶναι ἀποφάσεις πού πέρνω μέσα στά βάθη τῆς καρδιᾶς μου· ἀθέατες ἀπό τούς ἄλλους, φανερές μόνο σέ μένα!

Πόσες φορές λέμε ψέματα στόν ἑαυτό μας, μόνο καί μόνο γιά νά μήν πετάξωμε ἀπό μέσα μας συνήθειες πού ἔχομε ἀποκτήσει μέ τίς ἀλλεπάληλες ὑποχωρήσεις στίς ἐπιθυμίες μας, γιατί δέν θέλομε νά ἀλλάξομε τρόπο ζωῆς;

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦν καί συμπεριφέρονται μέ μία ψεύτικη εἰκόνα πού ἔχουν σχηματίσει γιά τόν ἑαυτό τους, τήν ὁποία οὐδέποτε εἶναι πρόθυμοι νά ἐγκαταλείψουν. Γιατί τρέμουν καί φοβοῦνται μπροστά στήν ἀνακάλυψη τοῦ πραγματικοῦ ἑαυτοῦ τους. Διυλίζουν τήν παραγματικότητα μέσα ἀπό τό σουρωτήτι τῆς φιλαυτίας ἀποκλείοντας τήν ὅποια ἀλήθεια πού θά μποροῦσε νά τούς βλάψει!

Ἡ λαϊκή ἔκφραση «μήν κοροϊδεύεις τόν ἑαυτό σου», εἶναι σ᾽ αὐτήν τήν περίπτωση ἡ πιό σωστή συμβουλή. Τίποτα δέν στέκει ἐμπόδιο στήν πρόοδο μας παρά μόνο ὁ ἐγωισμός. Καί ἄς μή ξενχᾶμε ὅτι, ὁ ἐγωιστής πάντοτε κατέχεται ἀπό δολιότητα καί ψέμα· ἀπό «ἱερά» σφάλματα πού ποτέ δέν παραδέχεται, οὔτε εἶναι σέ θέση νά τά ἀπαρνηθεῖ. Γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς, ὁ ἐγωισμός πού ἐμφωλεύει μέσα σέ ὅλους μας, χρειάζεται ἕνα ἀνελέητο ἐξωνυχιστικό ψάξιμο σέ κάθε γωνιά καί ἀκρούλα τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς μας.

Ὁ ἄνθρωπος πού κάνει πόθο του καί ἀγωνίζεται νά γίνει καλύτερος καί νά πάει πιό κοντά στό Θεό χωρίς αὐστηρή αὐτοκριτική, καί πού στήν συνέχεια ἀπορεῖ γιατί ὑποφέρει ἀπό ἀλλεπάληλες ἦττες, νά εἶναι βέβαιος ὅτι, αὐτό τοῦ συμβαίνει, κατά κανόνα, ἐπειδή ἐπέτρεψε στόν ἑαυτό του νά θρονιάσει μέσα του ἕνας ἄλλος «Τρωικός ἵππος»· δηλ. τό ὅποιο καμουφλαρισμένο ἐλάττωμα πού κυριαρχεῖ στήν ζωή του. Καί μέχρι πού αὐτό τό ἐλάττωμα δέν πεταχτεῖ ἔξω ἀπό τήν καρδιά του καί ριχτεῖ στά πόδια τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἐπιθυμία νά καταστραφεῖ ἐξολοκλήρου-μιά γιά πάντα, ὁ ἄνθρωπος αὐτός ποτέ στήν ζωή του δέν θά σημειώσει ἀληθινή πρόοδο καί προκοπή.

Λέει ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος:

Θέε μου, ποιός εἶναι ὁ πιστός δοῦλος Σου ἄν ὄχι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν ψάχνει νά ἀκούσει ἀπό Σένα αὐτά πού τοῦ ἀρέσου, ἀλλά ἐκεῖνα στά ὁποία Σύ εὐαρεστεῖσε;

Συμπέρασμα:

Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει ὑποχρέωση,

• νά ἰδεῖ τόν ἑαυτό του στήν παραγματική του εἰκόνα, καί ὄχι ὅπως τόν φαντάζεται·

• νά ἀγαπάει τήν ἀλήθεια περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του·

• νά εἶναι πρόθυμος νά παραδέχετε τά λάθη του· ἄν θέλει κάποτε νά ἰδεῖ τήν ἀλήθεια ὅπως εἶναι·  στήν πληρότητά της.

Ἀρχιμ. Α.Μ.

ΣΥ, ΤΙ ΘΑ ΔΙΑΛΕΓΕΣ;

ΣΥ, ΤΙ ΘΑ ΔΙΑΛΕΓΕΣ;

            Κάποτε ὁ Πιλᾶτος, ὁ τότε ἐκπρόσωπος τοῦ αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης στήν Παλιαστίνη, ἔσυρε τά βήματα του στό πραιτώριο· στό διοικητήριο.

Στά δεξιά του στεκόταν ὁ Χριστός· ὁ Δίκαιος· ὁ Λυτρωτής· ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, πού γεννήθηκε γιά ἕνα καί μόνο σκοπό: γιά νά παθάνει! Γιά νά δώσει τήν ζωή του γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Στά ἀριστερά του στεκόταν ὁ Βαραββᾶς· ἕνας ἐπαναστάτης, πού πρωτοστάτησε σέ ἐξέγερση ἐναντίον τῶν κατακτητῶν Ρωμαίων καί ἐξ αἰτίας του ἔγιναν φόνοι.

Ὁ Πιλᾶτος τότε, ζήτησε ἀπό τόν λαό, νά διαλέξει ἀνάμεσα στούς δύο τόν ἕνα. Τούς εἶπε:

-Ποιόν θέλετε νά σᾶς ἀπολύσω; τόν Βαραββᾶ; ἤ τόν Ἰησοῦν, τόν λεγόμενον Χριστόν;

*     *     *

Τό ἀποτέλεσμα τό γνωρίζεις.

Νά, ὅμως, τό βάρβαρο ἐρώτημα:

          - Ἄν, ἐκεῖνο τό πρωί τῆς Μ. Παρασκευῆς βρισκόσουν ἀνάμεσα στόν ὄχλο σύ, τί θά ἀπαντοῦσες;

          Τό ἐρώτημα εἶναι ὅσο ποτέ ἄλλοτε καί ἐπίκαιρο καί διαχρονικό. Μή βιαστεῖς λοιπόν νά ἀπαντήσεις.

*     *     *

          Τό δικαστήριο τοῦ Πιλάτου εἶναι ἡ συνείδησή σου: κάθε ἡμέρα· κάθε ὥρα· κάθε λεπτό τῆς ὧρας! Ὁ Χριστός στό πραιτώριο· στό δικαστήριο! Καί δικάζεται. Ἀπό ποιόν; Ἀπό σένα. Καί ἀπό ἐμένα!

Πῶς;

          • Ὅταν στήν καθημερινή σου ζωή σύ ἐπιλέγεις τό καλό· τήν καθαρότητα· τήν θυσία· τήν καλωσύνη· τήν ἀγάπη, καί γενικά τήν ἀρετή καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, φωνάζεις ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς σου στόν Πιλᾶτο: Ἀπόλυσε τόν Ἰησοῦ!

          • Ὅταν ὅμως, στήν καθημερινή σου ζωή ἐπιλέγεις τό κακό· τήν ἀδικία· τήν ἀκαθαρσία· τήν παλιανθρωπιά· τήν ἁμαρτία, τότε λές ξεκάθαρα στόν Πιλᾶτο: Θέλω νά ἀπολύσεις τόν Βαραββᾶ!

*     *     *

Καί μή τό ξεχνᾶς:

• Ὅταν στίς ἐπιλογές σου προτιμᾶς τήν ἁμαρτία ἀπό τήν ἀρετή, τό κακό ἀπό τό καλό, τό θέλημα τό δικό σου ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστό τόν σταυρώνεις! Ἀνήκεις τότε καί σύ στόν ὄχλο, ὁ ὁποῖος φώναζε: Ἆρον! Ἆρον! σταύρωσον αὐτόν!

         

Fulton Sheen

(Καθηγητής Ψυχολογίας)

      Μετ. Ἀρχιμ. Α.Μ.

ΣΥ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙΣ;

ΣΥ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙΣ;

Γιά πολλούς ἀνθρώπους ὁ Θεός εἶναι καλός, μόνο ὅταν ἀνταποκρίνεται στά αἰτήματά τους. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί μοιάζουν μέ μικρά παιδιά, πού ὅταν οἱ γονεῖς τους ἀρνοῦνται νά ἀκούσουν τό κάθε τους αἴτημα τούς λένε σκληρούς καί ἀπάνθρωπους! Καί ὅταν τά ἀναγκάζουν νά πηγαίνουν καί σχολεῖο τούς λένε καί τύραννους!

*     *      *

Κάποια φορά, μᾶς λέει τό εὐαγγέλιο, ἕνας γεροδεμένος πλούσιος νεαρός πλησίασε τόν Χριστό καί Τοῦ ἔθεσε τό γεμᾶτο ἀγωνία ἐρώτημα:

-Τί πρέπει νά κάμω γιά νά κερδίσω τήν αἰώνια ζωή; Καί δείχνοντάς Του εὐλάβεια καί σεβασμό, Τόν προσφώνησε μέ τά λόγια “διδάσκαλε ἀγαθέ”. Μά ὁ Χριστός τόν διόρθωσε. Τοῦ εἶπε: Ἀγαθός ἕνας εἶναι· ὁ Θεός! Γιά νά καταλάβουμε τί σημαίνουν τά λόγια “ὁ Θεός εἶναι ὁ μόνος ἀγαθός”, ὀφείλομε νά κάμωμε μία διάκριση ἀνάμεσα στό “χρειάζομαι” καί στό ”θέλω”.

Ἄς ξεκινήσωμε μέ τό ἐρώτημα: Πότε ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός-καλός; Ὅταν μᾶς δίνει αὐτό πού τοῦ ζητᾶμε, ἤ ὅταν μᾶς δίνει ἐκεῖνο πού πραγματικά ἔχωμε ἀνάγκη, ἔστω καί ἄν ἐμεῖς ἔχωμε τήν ἐντύπωση πώς δέν μᾶς χρειάζεται;

Ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός, σημαίνει, πώς ὁ Θεός δίνει στόν καθένα μας ἐκεῖνο πού τοῦ χρειάζεται· γιά καλό του· γιά τήν ὁλοκλήρωση καί τήν τελείωσή του· καί ὄχι γιά τήν καταστροφή του· κάτι πού πολλές φορές προκαλοῦν οἱ ἀπόλαυσεις.

Παράδειγμα:

Ὅταν ὁ ἄσωτος υἱός εἶπε στόν πατέρα του “δῶσε μου τό μερίδιό μου”, ἔκανε μιά ἀπρέπεια: ἀμφισβήτησε τήν ἀγάπη καί κηδεμονία τοῦ πατέρα του! Ὅταν ὅμως, μυαλωμένος πιά γύρισε στό πατρικό του σπίτι, τά λόγια του δέν ἦσαν πιά “ἀπρέπεια”. Τώρα Τοῦ ζήτησε νά τοῦ δείξει τήν πατρική Του ἀγάπη. Αὐτό δηλώνουν τά λόγια “ποίησόν μεσάν ἕνα ὑπηρέτη σου".

Ὁ ληστής πού βρισκόταν στά ἀριστερά τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στόν σταυρό, ἔκρινε τήν καλοσύνη τοῦ Χριστοῦ μέ βάση τήν θεϊκή Του δύναμη! Καί Τοῦ ζήτησε νά τόν κατεβάση ἀπό τόν σταυρό! Αὐτό ἤθελε! Αὐτό ζητοῦσε!

Ἀντίθετα. Ὁ ληστής πού κρεμόταν στά δεξιά Του, εἶδε τήν καλοσύνη τοῦ Χριστοῦ σάν εὐκαιρία νά ζητήσει ἐκεῖνο, πού τήν συγκεκριμένη ἐκείνη στιγμή καί ὧρα εἶχε πραγματικά ἀνάγκη - τήν αἰώνια ζωή· τόν παράδεισο.

*     *     *

Ἀλήθεια, ποιός πατέρας δέν θέλει νά αἰσθάνεται ὑπερήφανος γιά τό παιδί του;

Καί ἄν καμμία φορά τοῦ μιλάει αὐστήρα, τό κάνει ὄχι ἐπειδή θέλει νά τό “παίξει” ἐξουσία, ἀλλά ποθεῖ νά ἰδεῖ τό παιδί του νά γίνεται μιά ἡμέρα ἀντάξιος υἱός του. Γιατί, ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή ἀγάπη, ὑπάρχει καί ὁ πόθος νά βλέπωμε τό ἀγαπημένο πρόσωπο πιό ψηλά. Καί ἐπειδή ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη θέλει νά μᾶς βλέπει πολύ ψηλά, μᾶς δίνει αὐτά πού μᾶς ὁδηγοῦν κοντά Του καί ὄχι ἐκεῖνα πού ἐμεῖς Τοῦ ζητᾶμε, ἐπειδή φανταζόμαστε ὅτι εἶναι ὅ,τι τό καλύτερο γιά μᾶς.

*     *     *

Ἄν ὑπάρχει Θεός, ὑπάρχει καί εὐτυχία. Καί ἀφοῦ ὁ Θεός ὑπάρχει, ὑπάρχει καί εὐτυχία. Καί μόνο κοντά Του μποροῦμε νά βροῦμε τήν ἀπόλυτη καί ἀληθινή εὐτυχία.

Συνεπώς. Θέλεις νά γνωρίσεις τόν Θεό; Ἕνας δρόμος ὑπάρχει: Νά πᾶς κοντά Του· νά πέσεις στά γόνατα!

 Τόν Θεός μπορεῖς νά τόν γνωρίσεις ὄχι μέσα ἀπό τήν ἔρευνα, ἀλλά μέ τήν προσωπική γνωριμία μαζί Του! Καί προσωπική γνωριμία-ἐμπειρία ἀποκτάει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν παίρνει τήν ἀπόφαση νά Τόν ἀγαπήσει, καί νά κάνει καθημερινά τό θέλημά Του.

Σήμερα στίς Θεολογικές Σχολές σέ διάφορες χῶρες ὑπάρχουν καί καθηγητές ἄ-πιστοι! Αὐτό ὀφείλεται στό ὅτι περιορίζονται νά γεμίζουν τά κεφάλια τους μέ γνώσεις γύρω ἀπό τό Θεό, χωρίς ποτέ νά φροντίζουν νά Τόν γνωρίσουν! Μοιάζουν μέ ἄνθρωπο πού κρατάει στά χέρια του τό “μπουκάλι” τῆς θεολογίας, πού εἶναι τό γλυκύτερο καί νοστιμότερο κρασί, καί ἁπλά κάθονται καί τό περιεργάζονται, χωρίς ποτέ νά γεύονται τό περιεχόμενο του!

Τό κρασί εἶναι ἐμπειρία. Ἤ ἤπιες καί τό ξέρεις, ἤ δέν ξέρεις τίποτα. Τό ἴδιο καί ὁ Θεός. Ἤ Τόν ζεῖς, ἤ δέν καταλαβαίνεις τίποτα γι᾽ Αὐτόν.

Ἡ ἀθεΐα καί ἡ ἀπιστία, ἔχουν γέννημά τους τήν ἁμαρτία: ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν φρόντισε νά γευθῆ τήν ζωή τοῦ Θεοῦ, τήν γλύκα τῆς πίστης.

*     *     *

Ὅταν ἀκοῦς κάποιον νά λέει “κανείς δέν μέ ἀγαπάει”, εἶναι τό ἴδιο σάν νά λέει, δέν ἔδειξα ποτέ ἀγάπη σέ κανένα. Γι᾽ αὐτό, ὅσο πιό σπουδαῖο εἶναι τό πρόσωπο πού σέ ἀγαπάει, τόσο πιό μεγάλη εἶναι καί ἡ δική σου ὀφειλή.

Ὅλοι τό γνωρίζουμε. Ὁ ἄνθρωπος ἀπό μόνος του εἶναι ἕνα μηδενικό! Ἕνα τίποτα! Ἀξία ἀποκτάει μόνο ἐπειδή τόν ἀγαπάει ὁ Θεός.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι σήμερα, παρότι κολυμπᾶνε μέσα σέ τόσα ἀγαθά, εἶναι δυστυχισμένοι; Ἐπειδή εἶναι ἐρωτευμένοι μέ τό “ἐγώ” τους! Καί ἐρωτευμένοι μέ τό “ἐγώ” τους, ἀγαπάνε μόνο τόν ἑαυτό τους! Καί κλεισμένοι στό καβούκι τους, δέν ἀφήνουν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά μπεῖ στήν ζωή τους, νά τήν ἀλλάξη, νά τήν μεταμορφώση: νά ἀγαπήσουν τόν Θεό καί νά φροντίσουν νά Τόν ζοῦν!

*     *     *

Λοιπόν, ἀδελφέ, φρόντισε:

Νά παρακαλεῖς τόν Θεό νά σοῦ δίνει ἐκεῖνο πού εἶναι τό πιό ἀναγκαῖο καί ἀπαραίτητο γιά τήν ζωή σου: νά γεμίζει τήν καρδιά σου μέ τόν πόθο νά γνωρίσεις τόν Χριστό καί νά ζεῖς μέ ἀγάπη· γιά τόν Θεό.

Fulton Sheen

(Καθηγητής Ψυχολογίας)

      Μετ. Ἀρχιμ. Α.Μ.

ΜΗ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ, ΠΟΝΑΕΙ!

ΜΗ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ, ΠΟΝΑΕΙ!

          «Ἐποχή ἀπιστίας σημαίνει ἐποχή προλήψεων. Ὅσο ἡ πίστη παρακμάζει ἡ εὐπιστία αὐξάνει».

          Γιά νά εἶναι κανείς σέ θέση νά καταλάβει τήν παραπάνω διατύπωση, ἀρχικά πρέπει νά κατανοήσει σωστά τό ἀληθινό νόημα τῆς πίστης.

Σήμερα, ἡ πίστη ταυτίζεται μέ τό συναίσθημα ἤ μέ τήν ἀποδοχή κάποιας ἰδέας. Λίγοι εἶναι αὐτοί πού βλέπουν καί ἀντιμετωπίζουν τήν λογική (τήν συμβολή της στήν κατανόηση τῶν πραγμάτων) σάν εἰσαγωγή στήν πίστη. Γιατί, εἴτε τό γνωρίζουν εἴτε ὄχι, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού ἀπορρίπτουν τήν λογική ἐπεξεργασία ἀκολουθοῦν καί ἀσπάζονται τήν «ἐξυπνάδα» πού κάποτε εἶπε σέ ἕνα φίλο του ὁ Ρουσσώ: «Ὁ ἄνθρωπος πού σκέφτεται εἶναι ἕνα ἐξαχρειωμένο ζῶο! Καλύτερα νά αἰσθάνεσαι (ὄμορφα!) παρά νά σκέφτεσαι· γιατί ἡ σκέψη πονάει!»

Εἶναι πολύ δύσκολο νά πείσεις μερικούς τῶν ὁποίων ἡ ζωή κατευθύνεται ἀπό τό συναίσθημα, ὅτι ἡ πίστη δέν εἶναι μόνο συναίσθημα. Πολύ περισσότερο ὅτι δέν ἔχει σχέση μέ τό ἐγωκεντρικό σύνθημα: ὅ,τι μέ κάνει καί αἰσθάνομαι ὄμορφα καί μέ εὐχαριστεῖ, εἶναι σωστό. Γιατί ἡ πίστη δέν μᾶς ζητάει τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό αὐταπάρνηση καί αὐτοθυσία. Ἡ πίστη οὔτε παραβλέπει, οὔτε καταστρέφει τήν λογική. Ἀντίθετα, τήν χρησιμοποιεῖ στό ἔπακρο, ἐξαντλώντας ὅλα τά περιθώρια τῆς ἀποστολῆς της. Γι᾽ αὐτό, ἡ λογική εἶναι ἀπόλυτα ἀναγκαία ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν πίστη. Γιατί, καί ἀπό μόνη της ἀκόμη, μᾶς παρέχει κίνητρα γιά νά πιστεύωμε.

Ἄς ὑποθέσωμε ὅτι λαμβάνεις ἕνα τηλεφώνημα ἀπό τήν ἀστυνομία πού σοῦ λέει ὅτι κάποιος ἔκλεψε τό αὐτοκίνητό σου. Δέν θά σέ ὠφελήσει σέ τίποτα τό νά εἰπεῖς: «ἔ, καλά τώρα, ἐγώ πιστεύω ὅτι τό αὐτοκίνητό μου εἶναι ἐκεῖ πού τό ἄφησα!». Καί ἐπιμένεις στήν γνώμη σου! Παρότι, ὅλα τά στοιχεῖα δείχνουν ὅτι τό αὐτοκίνητο ἐκλάπη! Ἄν παρομοιάσουμε τήν πίστη μέ τήν ὀροφή τοῦ σπιτιοῦ, τότε ἡ λογική εἶναι ἡ σκάλα. Γιά νά ἀνεβεῖς στήν ὀροφή χρειάζεται ὁπωσδήποτε ἡ σκάλα! Φάντοντας στήν ὀροφή, ἔχεις τό δικαίωμα, ἄν φυσικά τό ἐπιθυμεῖς, νά πετάξεις τήν σκάλα. Πρᾶγμα, ὅμως, ὄχι καί τόσο συνετό. Γιατί, ἡ σκάλα-λογική μᾶς βοηθάει νά ἀναλύουμε καί νά κατανοοῦμε καλύτερα τήν πίστη.

Ἀρχιμ. Α.Μ.

“ΛΑΧΤΑΡΕΣ” ΚΑΙ ΛΑΧΤΑΡΑ!

“ΛΑΧΤΑΡΕΣ” ΚΑΙ ΛΑΧΤΑΡΑ!

          Σημεῖο κατάπτωσης καί ἐκφυλισμοῦ τῆς σημερινῆς κοινωνίας, εἶναι ἡ μανία γιά κατανάλωση καί γιά πολυτέλεια.

          Γιατί αὐτό εἶναι κακό;

          Γιατί, ὅταν ὁ ἄνθρωπος τό ρίχνει στήν παράλογη φροντίδα τοῦ σώματος, ξεχνάει τήν ψυχή του.

          Ψάξε καί θά τό ἰδεῖς!

          • Πόσα “ἀθλητικά” κέντρα ὑπάρχουν στήν γειτονιά σου;

          •Πόσα ἑκατομμύρια ξοδεύονται σέ καταστήματα ὀμορφιάς καί σέ κέντρα αἰσθητικῆς, γιά τό “φτιάξιμο” τοῦ προσώπου, πού ἔτσι κι ἀλλιῶς μιά ἡμέρα δέν θά ὑπάρχει;

          •Πόσες ὧρες ξοδεύονται γιά bodybuilding καί γιά bodyline (μέ τό ἀζημίωτο);

          Ἄν σέ κάτι τέτοιους ἀνθρώπους τολμήσεις καί μιλήσεις γιά προσευχή, νά γονατίσουν ἔστω μερικά λεπτά μπροστά στό Θεό, θά εἰσπράξεις, πέρα ἀπό τήν εἰρωνεία, καί ἕνα σωρό δικαιολογίες καί διαμαρτυρίες!

          Κάποιοι μάλιστα, πού θέλουν νά πουλοῦν ἐξυπνάδες, λένε:

          Τί; δίαιτα; Τί; νηστεία;

          Ναί, συμφωνοῦμε! Ἄν ὁ ἀπώτερος σκοπός θά εἶναι μόνο, (καί στίς δύο περιπτώσεις: νηστείας καί δίαιτας), ὁ ἄνθρωπος νά χάσει μερικά κιλά!

          Ὅμως. Ἡ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας δέν ἐπικεντρώνεται στό σῶμα, ἀλλά στήν ψυχή. Δέν ἔχει στόχο νά κάμει τό σῶμα εὔπλαστο, ἀλλά νά τό κάμει εὔχρηστο ὄργανο στά χέρια τῆς ψυχῆς, ὅπως ἕνα ἐργαλεῖο στά χέρια ἑνός ἐπιδέξιου τεχνίτη.

          Ἐδῶ προκύπτει καί τό ζωτικό ἐρώτημα: Τί ἀπό τά δύο εἶναι τό σωστό;

• Ἡ ψυχή εἶναι ὄργανο τοῦ σώματος; ἤ τό σῶμα ὄργανο τῆς ψυχῆς;

• Ἡ ψυχή ὀφείλει νά ἀκολουθεῖ τίς ἐπιταγές (τίς ὀρέξεις) τοῦ σώματος; ἤ τό σῶμα νά ὑποτάσσεται στά παραγγέλματα τῆς ψυχῆς;

Τό γνωρίζομε ὅλοι ἐκ πείρας, τό κάθε ἕνα ἀπό αὐτά ἔχει, ὄχι ἁπλά τίς ἀπαιτήσεις του, ἀλλά καί ὅτι ἐπιζητεῖ αὐταρχικά τήν ἱκανοποίησή τους. Ὅμως δέν εἶναι δυνατό καί τά δύο νά ἱκανοποιοῦν ταυτόχρονα. Δέν μποροῦν νά καθίσουν καί τά δύο μαζί στό ἴδιο τραπέζι!

Τί μᾶς λέει αὐτό;

Ἡ ἀξία τοῦ κάθε ἀνθρώπου κρίνεται μέ βάση τίς ἐπιθυμίες του· τίς ὀρέξεις του· τίς λαχτάρες του. “Πές μου, τί ποθεῖς· καί θά σοῦ εἰπῶ, τί ἄνθρωπος εἶσαι”!

• Λαχταρᾶς γιά χρήματα περισσότερο ἀπό ὅ,τι γιά συμπόνια καί καλοσύνη;

• Λαχταρᾶς γιά πλούτη περισσότερο ἀπό ὅ,τι γιά ἀρετή;

• Λαχταρᾶς γιά δύναμη καί γιά ἀξιώματα περισσότερο ἀπό ὅ,τι γιά θυσία καί διάθεση νά ὑπηρετεῖς τόν συνάνθρωπό σου;

• Λαχταρᾶς νά σβήνεις τήν δίψα τῆς καρδιᾶς σου μέ ἡδονές τοῦ σώματος; ἤ, σάν πνευματική ὀντότητα, τρέχεις στίς πηγές τοῦ ζωντανοῦ νεροῦ πού ξεδιψάει τήν ψυχή;

*      *      *

Συμπέρασμα:

Οἱ λαχτάρες γιά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου εὐφραίνουν μέν τό σῶμα, ἀλλά σβήνουν τήν λαχτάρα τῆς ψυχῆς γιά τά αἰώνια καί ἀληθινά. Καί συνεπῶς:

• Ἐκεῖνος πού φροντίζει νά γεμίζει τήν κοιλιά περισσότερο ἀπό τήν καρδιά, εἶναι ἄνθρωπος πολύ φθηνός!

• Ἐκεῖνος πού “σκοτώνεται” γιά τό σῶμα καί ἀδιαφορεῖ γιά τήν ψυχή σου, ἔχει πέσει σέ πνευματική ἀποτελμάτωση!

Ὅ,τι εἶναι θησαυρός σου, ἐκεῖ κολλάει ἡ καρδιά σου!

         

*      *      *

Σύ τί προτιμᾶς; Τί λαχταρᾶς;

                            

Fulton Sheen

(Καθηγητής Ψυχολογίας)

      Μετ. Ἀρχιμ. Α.Μ.